با اعتماد به نفسی که عامل اصلی آن، حرف های شب گذشته ی مادرش بود، واثق و استوار مقابل میز رییس ایستاد و گفت: «ببخشید آقای سپندرام می خواستم چند لحظه وقتتون رو بگیرم.» آقای سپندرام با شنیدن آشناترین صدا که مالک زیباترین طنین بود سرش را از میان انبوه پرونده های روی میز بیرون کشید و با نهایت میل و رغبت گفت: «خواهش می کنم خانم... امر بفرمایید.» راستش می خواستم یادآوری کنم امروز چهاردهم برجه و تموم کارکنان کارخونه، حقوقشون رو از آقای قادری گرفتن به جز من که طبق دستور شما باید حقوقم رو از خودتون بگیرم. خب! خب؟... خب من دو ماهه که دارم تو این کارخونه کار می کنم ولی هنوز هیچ حقوقی از شما دریافت نکردم! ...