در بخشی از این کتاب درباره محبت «اویس بن عامر به رسول خدا (ص)»، می خوانیم: محبت اویس بن عامر به رسول خدا صلی الله و علیه و آله چنان بود که وقتی در جنگ احد، دندان حضرت شکست، در همان ساعت، دندان اویس هم در صدها کیلومتر آن طرف تر در یمن و روستای قرن شکست. همین اویس با این درجه از عشق و محبت به رسول خدا، از مادر پیر خود اجازه گرفت تا دیدار حضرت برود. مادر اجازه داد. با این شرط که بیش از نصف روز در مدینه نماند و به سرعت برگردد. اویس با زحمت و مشقت، مسیر یمن تا مدینه را طی کرد، ولی با کمال ناباوری شنید که رسول خدا در مدینه نیست و آن روز بر نخواهد گشت!. – سلام مرا به رسول خدا برسانید و بگویید مردی از یمن به نام اویس به زیارت شما آمده بود و چون از مادرش اجازه توقف بیشتر نداشت، به وطن خود مراجعت کرد. وقتی رسول خدا صلی الله و علیه و آله به مدینه بازگشت فرمود: «تفوح روائح الجنت من قبل قرن، واشوقاه الیک یا اویس القرنی، الا و من لقیه فلیقرئه منی السلام (بحار الانوار، ج 43، ص 155، الفضائل، ص 107) نسیم های بهشتی از سوی منطقه قرن می وزد، آه ای اویس قرنی! چه قدر به دیدار تو مشتاقم! هر کس او را دید سلام مرا به او برساند. گر در یمنی، چو با منی، پیش منی / ...