کاش اندوه یک پیراهن بود، گشاد و بلند و سفید با دکمه های باز و آستین های آویخته که با ناله ی باد و لولای در چوبی مرثیه خوانی می کرد. می انداختیش داخل تشت تا خیس شود. بعد چنگش می زدی، مشتش می زدی، می چلاندی تا لکه هایش محو شود، بریزد. ...