آلن به پشت روی زمین افتاده بود، و دست‌ها و پاهایش هم مثل یک ستارۀ دریایی از هم باز شده بود. آلن را در هوا معلق نگه داشتند، طوری که تقریباً یک‌متر با زمین فاصله داشت. برادران کامپو، شامبُر و مَزیر، مچ‌ دست‌ها و قوزک‌های ورم‌کردۀ پای او را با طناب بسته بودند و او را از چهار جهت مختلف می‌کشیدند. آن طناب‌های سفت و کشیده‌شده، آلن را در هوا نگه داشته بود. فریادهای تشویق بلند شد. وقتی شکنجه‌گران آلن، طناب‌ها را می‌کشیدند، او از زمین به بالا کشیده می‌شد و وقتی طناب‌ها را شل می‌کردند، پشتش که زخم بازی هم داشت، به کف زمین برخورد می‌کرد. حرکات آن‌ها آهنگین شد و خیلی زود دوباره شروع می‌کردند…