شاهنامهٔ خالقی مطلق نامی است که نسخه‌ای از شاهنامه فردوسی بدان نامور است که جلال خالقی مطلق در نیمهٔ دوّمِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی آماده کرد و به چاپ رسانید. این تصحیح در هشت دفتر میان سال‌های 1366–1386 ه‍.ش توسط انتشارات بنیاد میراث ایران در نیویورک به چاپ رسید و سپس در سال 1386 ه‍.ش، مجموعهٔ هشت جلدی به‌طور یک‌جا توسط انتشارات کانون فردوسی وابسته به مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی منتشر شد.[1] خالقی مطلق تا سال 1387، بیش از 36 سال بر سرِ این تصحیح زمان گذاشته است. او در میانهٔ تصحیح از بیمِ پیشی‌گرفتنِ عمر بر انجامِ کار، از محمود امیدسالار از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا و ابوالفضل خطیبی از اعضای فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای ویرایشِ دفترهای ششم و هفتم یاری گرفت. با توجه به مدتِ 15 سال همکاریِ امیدسالار و خطیبی با خالقی مطلق بر سرِ این تصحیح، این نسخه از شاهنامه بیش از 50 سال زمان برده است.[2] مهم‌ترین ویژگی‌های این نسخه از نگاهِ ابوالفضل خطیبی عبارتند از: 1. بررسی نزدیک به 50 نسخهٔ دستنویس و نگارش و انتشار مقالات بسیاری دربارهٔ آنها و سرانجام گزینش 16 دستنویس از قدیمی‌ترین و معتبرترین این نسخه‌ها برای تصحیح؛ 2. قراردادن کهن‌ترین و معتبرترین نسخهٔ دستنویس نسبتاً تازه‌یافته از شاهنامه به‌نام دستنویس فلورانس به‌تاریخ 614 ه‍.ق برای تصحیح؛ 3. بهره‌گیری از اصول علمی تصحیح متون به‌ویژه اصل «ضبط دشوارتر برتر است.»؛ 4. ...