آمینواسیدها واحدهای سازنده پروتئین‌ها هستند و علاوه بر این، در بسیاری از فرآیندهای فیزیولوژیک گیاه نقش مهمی دارند. کودهای آمینواسیدی معمولاً از هیدرولیز آنزیمی یا اسیدی پروتئین‌های گیاهی یا جانوری تولید می‌شوند و حاوی مجموعه‌ای از آمینواسیدهای آزاد و پپتیدهای کوتاه هستند. گیاهان معمولاً نیتروژن را به شکل نیترات و آمونیوم جذب می‌کنند و کود نیتروژنی و آمینواسید دو منبع اصلی تأمین نیتروژن هستند. آمینواسیدها بیشتر به عنوان مکمل زیستی و محرک رشد عمل می‌کنند، نه جایگزین کامل کودهای نیتروژنی. روش مصرف: محلول‌پاشی برگی: برای جذب سریع‌تر و کاهش اثر تنش. مصرف همراه آبیاری: برای تقویت ریشه و بهبود جذب عناصر غذایی. بهترین زمان استفاده: پس از تنش‌های محیطی (گرما، سرما، خشکی) بعد از تعویض گلدان یا نشاکاری قبل از گلدهی و تشکیل میوه پس از هرس یا آسیب‌دیدگی گیاه جمع‌بندی: آمینواسیدها یک کود کامل نیستند، بلکه یک بیواستیمولانت (محرک زیستی) محسوب می‌شوند که در کنار برنامه صحیح کوددهی، باعث افزایش رشد، بهبود جذب عناصر غذایی، افزایش مقاومت به تنش و ارتقای کیفیت محصول می‌شوند. بیشترین اثربخشی آن‌ها زمانی است که همراه با تغذیه متعادل گیاه استفاده شوند.