کتاب «میخواهم بمیرم ولی همچنان هوس دوکبوکی دارم» (جلد دوم)، ادامهٔ خاطرات درمانیِ بک سه-هی است که در آن، نویسنده از سطحی ترین لایه های افسردگی اش فراتر رفته و به ریشهه ای کهنِ زخمهای روانی خود در دوران کودکی و نوجوانی میرسد. او در جلسات درمانی با روانپزشکش، الگوهای خودویرانگری، افکار مزاحم و احساس حقارت را با صراحتی دردناک و بدون سانسور بررسی میکند و نشان میدهد که مسیر بهبودی، برخلاف تصور رایج، خطی و هموار نیست و گاه با پسرفتهای تلخ همراه است. در این جلد، نویسنده بر پذیرشِ فرایندِ تدریجیِ درمان و زیستن با نقصها و ناکامیها تأکید میکند و به مخاطب می آموزد که التیام، رسیدن به یک نقطهٔ ایده آل نیست، بلکه سفری مادام العمر برای همزیستی با دردهاست.