قسمتی از رمان دستمو به دیوار گرفتم تا بتونم وزنمو تحمل کنم. آروم آروم قدم برداشتم. هر چی یادم می افته منو عین تفاله پرت کرد بیرون بغضم سنگین تر می شه بی وجدان سوار ماشینش شد و رفت! نکرد حداقل کلید خونه رو بهم بده و بگه تا نیستم همین جا باش. تف تو ذاتت غریب و بی کس گیر آورده با گوشه چادرم اشکم و پاک کردم به سر کوچه رسیدم حالا کجا برم؟ عجب زندگی سگی ای دارم! صلواتی زیر لب فرستادم و امید به خدایی گفتم نگاهی به سمت چپ کردم به دلم نبود از سمت راست شروع کردم به حرکت شاید یه سقفی واسم پیدا شد. نا مرد نذاشت حد اقل وسایلمو بردارم خاک توسرش که با اون دک و پزش محتاج دو تا کاسه بشقاب منه! انقدر گریه کردم که اشکام خشک شد. کجا برم کی منو راه میده! هوا داره رو به تاریکی میره...